Persone:

1. Scène.

Meyer.

MEYER (hett e Zyttung in d'r Hand unn geht uffgerejt uff
unn ab) : Nein, diss iwerläw ich nitt ! Myn ganz Vermeje
haw ich verlore! E ganzi Million isch füddi, wo ich in
Aktie vun d'r « Australisch Auschterebank » g’steckt
habb, unn jetzt isch diss ganz Unternemme iwer Nacht
verkracht ! Do steht’s im Blättel !

2. Scène.

Wie vorig. Jean (vun rächts; er hett e blöjer Schurz an).

MEYER: Unn do bisch numme dü dran schuld, Jean !

JEAN : Na ja, Patron, ich will jo gern zuegänn, ass ich denne
Morje Ihri Café-Schissel verhejt habb, awer ...

MEYER: Ach was, die mein ich nitt! Vun mir üss hättsch
d'ganz G’schirrabteilung vum « Magmod » kapütt
dengle kenne! Ich mein d’« Australisch Auschterebank»!

JEAN: Ah! Isch s’e üss’m Lym gange? Unn ich soll
schuld sinn ? Ich habb mich nitt druff g’setzt, Monsieur
Meyer !

MEYER: Babbel kein Mischt, Jean! Ass s'e schiewes isch
gange, isch nitt dyni Schuld, awer ass ich myn ganz
Geld nyng’steckt habb !

JEAN : Jetzt wurd’s Daa! Ja, Patron, saawe emool: Sinn
Sie d'r Herr odder ich? Kenne Sie nitt mache, was Sie
welle ?

MEYER : Doch, awer wo ich dich angaschiert habb, hesch
dü mir versichert, ass dü dich uff alles verstehsch.

JEAN: Sell isch wohr, wenn sich's um ’s Koche, Butze,
Nähje unn so wyddersch handelt : ass ich awer au noch
Ihre Finanzrat soll sinn, diss isch nitt im Kontrakt vor-

g’sähn !


-6-

MEYER : Egal, dü hesch mir awer geroote, ass ich’s riskiere
kennt, myn Vermeje in dem Unternemme anzeleije.

JEAN : Unn ich dhät’s noch emool mache, Monsieur Meyer !
Ich bin in dem Dings guet renseigniert ..... myner
bescht Frind hett jo e Liebschti, wo d’Schweschter vun
d'r Butzfrau vum Gouverneur vun d'r Banque de France
isch ! Non, non, ich loss mir ’s nitt üssredde ..... die Ba-

bierle sinn so sicher wie Zuchthüssmüre !

MEYER : Ich habb jo ’s Konträr devun schwarz uff wyss !
Füddi isch füddi! Unn fur ass ich an die unglieckselig
Affär gar nimm ze denke brüch, ze will ich mir die
Aktie-Babierer do üss de Aue schaffe ! (Er langt e En-
veloppe üss'm Sack, wo e paar Babierer drine sinn unn
leijt s’e uff de Disch): Wo sinn denn Schwäwehelzle .....
ich will s’e verbrenne! (Er suecht im Zimmer nooch 's
Schwäwehelzle).

JEAN (nemmt g’schwind, unn ohne ass ’s d'r Meyer sieht,
d'Babierer üss d'r Enveloppe, steckt s’e yn unn ersetzt

s'e durich e Stick Zyttung, wo uff'm Disch lejt ; fur
sich): Ich glaub als noch nitt an denne Bankkrach unn
waje dem will ich die Babierle do in Sicherheit bringe
..... nutzt’s nix, ze schad’s nix !

MEYER: Ah, do sinn jo Schwäwes! (Er zind eins an unn
verbrennt d’Enveloppe) : Diss isch, ma foi, e dyer’s Fyer-
werik, wo mich e bari Million koschte dhuet! Ich Ar-
mer !

JEAN : Wenn diss numme kein Dummheit isch, Patron!

MEYER: Was, Dummheit ? Was erlaubsch dü dir iwerhaupt,

mich dumm zu heisse! Dü kummseh mir iwerhaupt in
letschter Zytt allewyll so frech !

JEAN : Uff jede Fall, ich hätt’s nitt gemacht.

MEYER: Ich will einfach nimmi an denne Fehlschlaa ge-
mahnt wäre, unn waje dem kannsch au dü sofort dyne
Ranze packe unn dich um e neje Platz umsähn, denn
wenn ich nitt uff dich g’horicht hätt, ze wär ich hytt nitt
am Bettelstab !

JEAN : Was ? Unn waje dem welle Sie mich schasse ?


-7-

MEYER : Oh, nitt numme waje dem ! Dü bisch mir in letsch-
ter Zytt au viel ze viel iwer de Kopf gewachse! Dü
hesch gemacht, was de witt, unn ich habb d’Roll vum e
Dienschtbott kenne spiele.

JEAN : Wie wenn ich’s nitt allewyll guet mit Ihnne gemeint
hätt ! E Fröj, ob Sie e bessere Noochfoljer fur mich be-
kumme ? Sie sinn numme noch nitt im Rächte in d’Fin-
ger g’falle !

MEYER: Egal! Dü kannsch gehn ... ich habb schun e An-

nonce in d’Zyttung gemacht unn wart alle Moment uff e
nejer Dienschtbott.

JEAN : Na, ze will ich nitt noch lang by Ihnne anhalte, unn
ich winsch, ass ’s Ihnne nie leid dhuet, mir de Laufbass
gänn ze hann !

MEYER : Mir leid dhuen! Im Läwe nie! Unn jetzt ver-
schwind ! (Kehrt'm de Buckel anne.)

JEAN (fur sich) : Halt, ich habb e gueti Idee, denn ich habb
myne Herr viel ze lieb, als dass ich’ne so einfach uff-
gibb ! (Rächts ab).

3. Scène.

Meyer

MEYER : Gott sej Dank, ass’r furt isch ! Diss wär doch ge-
lacht, wenn’s kein bessere Ersatz fur’ne sott gänn !
Denne will ich awer no dressiere ! Du reste, haw ich mir
do e Photographie-Apperat angeschafft, fur myn däjlich’s
Brot mit ze verdiene, denn nooch dem Millioneverluscht
kann ich mir’s nimm leischte, mich uff d’füll Hütt ze leije.
(Er stellt de Apperat by d'r Dier rächts uff unn macht
sich dran ze schaffe.) Awer ich muess erscht noch e bis-
sel lehre unn stüdiere, wie die Photographiererej funk-
tioniert, unn wenn ich’s no kann, ze geh ich nüss uff’s
Land unn photographier d’Büre unn ihre Vieh unn ihri
Fraue.... do isch noch Geld mit ze verdiene ! (’s klopft.)
Wer kummt denn jetzt ? Entrez!

-8-

4. Scène.

Wie vorig. Emil (vun hinte).

EMIL (e groteski Figür): Wohnt do d'r Monsieur Meyer ?

MEYER: Ja; der bin ich sälwer !

EMIL (fur sich ): Na, dem will ich’s stecke! Myner Frind,
d’r Jean, hett mich g’schickt ! (Lütt): Ich kumm waje
dere Annonce, wo in d'r Zyttung isch unn .....

MEYER: Ah, guet! Awer ein Moment... ich habb grad
myne Photographie-Apperat yng’stellt unn will g-
schwind e Prowe-Uffnahm mache, wyll d’Sunn im Mo-
ment so ginschtig isch. Stelle Ejch do anne ! (Er stellt
de Emil e paar Schritt vor’m Apperat uff.)

EMIL: Hoffetlich gitt’s kein Uffnahm fur ins Verbrecher-
Album !

MEYER : Unn jetzt lueje e bissel frindlich dryn !

EMIL : Ich kann mit’m beschte Wille nitt.

MEYER: Allewäj nitt! Denke an ebbs Guets !

EMIL : Ich habb schun lang nix Guet’s meh g’hett mit Üss-
nahm vum e saftige Styerzettel !

MEYER: Also ze denke emool an e zart’s, saftig’s Kalbs-
schnitzel !

EMIL (lacht e bissel).

MEYER : ..... so gross, ass’s uff alle Sytte vum Deller erab-
hängt...

EMIL (lächelt stärker).

MEYER : ..... unn e Platt voll pommes frites mit Salat .....

EMIL (grinst unn’s Wasser lauft'm üss’m Müll uff de Bodde ;
er butzt sich mit’m Nasduech ab.)

MEYER: ..... unn e Liter Gähler dezue .....

EMIL (strahlt) : Herr, here uff, odder ich lauf üss wie e voller
Eimer, wo e Loch hett! Geje Sie isch jo d’Folter im
Middelalter ’s reinscht G’sellschaftsspiel !

MEYER: So isch’s guet ..... blyewe so... ich will
g’schwind scharf ynstelle ! (Er stellt sich hinter de Ap-
perat, nemmt’s schwarz Duech iwer de Kopf unn de
Apperat unn gückt durich.) So! Ja, ’s geht! (Allewyll


-9-

noch unter'm Duech): Unn jetzt gücke in de Apperat
nyn !

EMIL (geht an de Apperat unn linzt mit eim Au nyn): Ich
sieh nix !

MEYER (werft vergelschtert ’s Duech furt): Herrjeh, was
isch denn diss fur e Riese-Ochse-Au in mym Apperat ?
(Sieht de Emil vorm Apperat.) Ah, denne Wäj! Na,
Ihr schynne mir d’Dummheit au mit’m Leffel gesse ze
hann ! Also lonn m'r ’s sinn mit dere Uffnahm ..... ich
habb Angscht, d’Platt kennt m'r verspringe, wenn ich’re
zuemuete dhät, Ejeri iwerzwerich Visasch ze verewige !
Also zuer Sach..... Ihr hann also myni Annonce ge-
läse ? (Emil nickt.) Wie stehts: Kenne Ihr koche ?

EMIL: Nein!

MEYER : Butze?

EMIL: Nein!

MEYER : Nähje ?

EMIL : Nein!

MEYER: Flicke?

EMIL: Nein!

MEYER: Ja, was welle Ihr denn no eijetlich do ?

EMIL: Ei, ich habb Ihnne numme welle saawe, ass ich die

Stell nitt annemme kann !

MEYER. : Jetzt hett’s awer g’schellt ! Nein, so e Frechheit !
Nüss !, saaw ich, nix als wie nüss! Ihr hann mir grad
noch g’fählt !

EMIL (lacht): So? No kenne Sie mich jo au angaschiere !

MEYER : Ehnder zeh Jean als wie Ejch!

EMIL (fur sich) : Diss haw ich wisse welle ! Ich will’s im Jean
glych saawe ! (Links nooch hinte ab.)

5. Scène.

Meyer.

MEYER: Nix als wie verzirne kamm’r sich! Oh, ’s isch e

Elend mit denne Dienschtbotte vun hyttzedaas .....
frech sinn s’e wie e Spatz unn s’e welle liewer meh Lohn

— 10 —

unn defur e bissel wenjer Arweit! Na, ich will liewer
noch e bissel photographiere, denn ich muess’s partout
lehre ; ’s isch, du reste, au e ganz g’fitzter Sport...
scheener wie jeder ander. So haw ich mich, par
exemple, au schun mit d'r Fischerej abgänn ..... d’an-
dere hann d’Fisch g’fange un ich habb alti Schlappe,
Häfe unn ein Protokoll um’s ander odder gar de Sunne-
stich verwitscht! No bin ich uff d’Jachd gange, unn
was habb ich gedroffe ? Myne Hund odder gar de garde-
chasse !... Oh, ich därf gar nitt an alles denke ! Hoffet-
lich klappt’s mit'm Photographiere besser! Eins macht
mir deby allerdings jetzt schun Kummer, unn diss isch,
ass alli myni Bilder so arich verschwumme sinn... unn
diss kummt dohere, wyll sich alli Lytt, wo ich bis jetzt
photographiert habb, bewejt hann. Waje dem mach
ich’s jetzt fur de Anfang andersch.... ich photographier
einfach die Statüt do, wo sich wohrschynnlich nitt so
ball beweje wurd ! (Er stellt d’Statüt mit’m G’stell links
vun d'r Scène e paar Schritt vorm Apperat uff.) So,
unn jetzt welle mir ynstelle ! (Er schlupft unter’s Duech
unn schafft am Apperat erum ; er kann deby allerhand
Kapriole mache, so ass d’r Apperat wackelt unn als
schier umfalle will.

6. Scène.

Wie vorig. Jean (vun hinte. Er hett e Däschelskapp uff unn

anderi Kleider an, so ass’r vum Meyer nitt erkennt wurd; evtl.

kann’r sıch au de Büch gepolschtert hann. Wenn’r mit'm Meyer
redd, ze verstellt'r d’Stimm.)

JEAN (ohne ass d'r Meyer, wo am Apperat erumschafft, druff
acht gitt): So, do bin ich widder! Jetzt will d'r Jean emool
sym liewe Monsieur Meyer zeije, was fur e Unterschied
zwische mir unn andere Dienschtbotte kann sinn ! Waje
dem haw ich mich g’schwind verkleid, fur ass’r mich nitt
kennt. Zuedem weiss ich jo gar ze guet, ass’r nitt ohne
mich exischtiere kann ! Ah, do isch’r jo! Wie’r numme
mit dem Apperat umgeht... wie wenn’r’ne knock out
boxe wott !



-11-

MEYER (als noch unter'm Duech): So, d’Statüt wär exakt
yng’stellt! Jetzt kummt d’Platt nyn. (Nemmt üss’m
Fracksack e Kassett, wo’r in de Apperat schiebt. Er
kummt unter'm Duech vor unn bedracht numme noch
de Apperat, so ass’r de Jean, wo in d'r Nähde vun d'r
Statüt steht, nitt sieht.)

JEAN (stellt sich g’schwind vor d’Statüt ; fur sich): Ich bin
doch schun lang nimm abkonterfeit worre !

MEYER (wo nix devun sieht, nemmt de Knipser vum Appe-
rat in d'Hand): Unn jetzt nimm geriehrt ..... rächt frynd-
lieh, s’il vous plait!... Eins-zwei-drej ! (Er zählt mit
de Finger.) So! Diss wär g’schähn ! (Nemmt d’Kassett
üss’m Apperat.) Jetzt will ich die Platt g’schwind ent-
wickle gehn ! (Ab nooch rächts mit d'r Kassett.)


7. Scène.

Jean.

JEAN : Diss isch jo allerhand... d’r Monsieur Meyer isch
eso verdieft in syni Knipserej, ass’r mich noch nitt
emool g’sähn hett !

8. Scène.

Wie vorig. Meyer (vun rächts).

MEYER (in d'r Hand e Glasplatt): Was isch mir denn nitt
diss ! Myner Napoléon hett sich jo in e Bür verwan-
delt... unn e Däschelskapp hett’r au noch uff! (Er
sieht jetzt de Jean): Ah, do steht der Sindebock ! Was
han Ihr denn in mynere Menasch unn gar noch in mym
Photographie-Apperat ze sueche ?

JEAN : Ich habb in d'r Zyttung Ihri Annonce geläse unn bin
kumme waje dem Platz, wo by Ihnne frej isch.

MEYER: Ah, denne Wäj! Also, was kenne Ihr ?

JEAN : Alles !

MEYER: Diss isch nitt grad wenni, wenn’s wohr isch ! Unn
was wär diss par exemple ?


-12-

JEAN (fur sich): Na, wart, ich will dirs schun koche!

(Lütt): Ich kann e Ochs anspanne... also wurr ich
Ihnne wohl au d’Kleider anzehje kenne !

MEYER: Ihr schynne um Verglych nitt grad arich verläje
ze sinn!

JEAN : No kann ich Gras mähje ..... also wurr ich wohl au
Ihre Bart rasiere kenne !

MEYER: Unn wie steht’s mit d'r Kiche ?

JEAN ch Oh, ieh bin e grosser Frind vun’re gueti Kiche! Unn
no au vum e guete Gläsel Wyn... ich syberel fur myn
Läwe gern !

MEYER: Ah, Ihr syberle gern! (Fur sich): Er isch noch
jung unn unerfahre, awer mit d'r Zytt kann’r sich so
mache, wie ich’ne hann will! (Lütt): Unn was hann
Ihr fur e Charakter ?

JEAN: Oh, ich habb de bescht Charakter vun d'r Welt!
Ich mach alles, was m'r will... unn sogar diss, was m'r
nitt will! Kurz, e Lämmele isch geje mich e Wolf !

MEYER: Unn wie heisse Ihr ?

JEAN: Ich heiss ganz kurz: Charles Auguste Leon Pierre
Georges Louis Alfred Jean Dippeldappel !

MEYER: Unn diss heisse Ihr kurz! So e Schlang vum e
Namme kann jo kein Mensch b’halte !

JEAN : So, kein Mensch ? Ich kann’e jo au b’halte.

MEYER: Diss wär noch scheener, wenn Ihr Ejere eije
Namme nit b’halte kennte ! Bref, ich ruef Ejch noch
einfacher : Alfred !

JEAN : Nein, Jean!

MEYER: Ich zej Alfred vor! (Fur sich): De Jean
will ich nimmi heere !

JEAN : Ich blyeh by Jean ! Unn wenn Sie mich noch länger
säje, ze dhue ich Ihnne d’Fenschterläde blöj poliere !
(Er wurd als frecher.)

MEYER (baff): Unn der will e Lämmeles-Charakter hann !
Nein, myn Liewer, in dem Fall verzieht ich uff Ejeri
Dienscht ..... do isch mir d'r Jean, diss heisst d’r Wolf,

doch noch liewer als wie d'r Wolf im Schoofsbelz ! Ich

nemm sogar noch liewer e Maidel fur alles !

-13-

JEAN : Wo sich awer nitt alles g’falle losst wie par exemple
so e stilli, verträjlichi Nadür als ich eini habb!
Wisse Sie, was Sie sinn ? E Gyzhals sinn Sie! E Gro-
bian ! E Lyttschinder ! E alter, yngebilder Zipfel ! (D’r
Meyer hüpst by jedem Wort vergelschtert in d’Heeche.)
So Lytt wie Sie hett m'r friehjer uff d’Läbkueche ge-
bäbbt! Sie uffgewärmter Leichnam ! Ich habb d’Nas
voll vun Ihnne... ich geh... wäre selig ohne mich!
(Er nemmt syni Kapp unn wärft s'e im Meyer ins
G’sicht ; fur sich): Diss wurd hoffetlich lange, fur ass’r
ynsieht, was’r an sym alte, guete Jean verlore hett!
(Ab nooch hinte.)

9. Scène.

Meyer.

MEYER: Hett m'r jetzt schun emool so e boddelosi Unver-
schämtheit erläbt! Er hett wajer Zytt g’hett, ass’r sich
üss’'m Staub gemacht hett, der grobb Flejel, denn
schunscht hätt ich'm au emool myne Charakter gezeijt !
So wytt sinn mir also hytt kumme, ass d'r Herr Angscht
muess hann vor de Dienschtsocke ! So leije sich also
die fülle Herrschafte de Begriff « Egalité» üss... die
meine, sie därfe grad eso frech unn grobb sinn als wie
unsereins! Do isch d'r Jean doch noch e anderer
Burscht g’sinn ! Er hett zwar alles nooch sym Schäddel
gemacht, awer er hett mich doch als schliesslich ze iwer-
zeje gewisst, ass eijetlich ich’s bin g’sinn, wo’s vun
vorneryn eso gewellt hett ! Hätt ich’ne numme nitt furt-
g’schickt... grad jetzt, wo ich im Elend bin, hätt ich
e stariker Halt an’m g’hett! Wenn ich numme wisst,

wo’r sich uffhalte dhuet... nein, ’s gängt jo doch nitt,
ass ich mich als Herr eso dief erabbloss, fur ihm nooch-
zelaufe unn’m gueti Wertle ze gänn ! Schad... arich
schad! G’schähn isch g’schähn, was hyllsch ! Ze will
ich liewer noch e bissel photographiere unn g’schwind
e anderi Platt hole ! (Rächts ab.)


-14-

10. Scène.

Jean (vun hinte ; er isch widder wie in d'r 2. Scene angezöje.
In d'r Hand hett’r e Zyttung, wo’r uff de Disch leijt).

JEAN : So, jetzt will ich emool sähn, ob d'r Monsieur Meyer
sich e Lehr genumme hett ! Ich habb’m jo vorig d'Hell

heiss genue gemacht !

11. Scène.

Wie vorig. Meyer (vun rächts, in d'r Hand e Kassett ; er sieht
de Jean nitt, un d’Scène mit d'r Uffnahm spielt sich wie die
in d'r 6. Scène ab).

MEYER (macht sich am Apperat ze schaffe): Unn jetzt die

nej Platt in de Apperat !

JEAN (stellt sich widder vor d’Statüt ; fur sich): Wie der
spanne wurd, wenn’r d’Platt entwickelt !

MEYER: Kein Bewejung meh! Rächt frindlich, s’il vous
plaît ! Eins-zwei-drej ! (Er nemmt d’Kassett üss’m Ap-
perat.) Hoffetlich isch’s diss Mool besser gange!
(Rächts ab.)

12. Scène.

Jean.

JEAN : Er hett mich als noch nitt g’sähn ! Wenn’r wisse
dhät, was fur e gueti Nuwell ass ich fur’ne habb, er dhät
sich mit dem Gückkaschte gewiss nimm abschinde !

13. Scène.

Wie vorig: Meyer (mit-re Glasplatt vun rächts).

MEYER : Jetzt heert sich doch alles uff ! Myner Napoléon
hett sich diss Zugg gar in de Jean verwandelt! Wie
isch diss mejlich ? (Er sieht de Jean. ) Ah, do steht’r
jo! (Fur sich): Er kummt mir wie geruefe ! Awer ich
muess’ne e bissel zawle lonn ! (Lütt, streng): Was welle
Sie do, Monsieur ? Wisse Sie nitt, ass myni Hüssdier fur

Sie fermé isch ?

-15-

JEAN: Ich habb s’e awer offe g’funde, Monsieur Meyer !
Unn wenn e Dier offe isch, ze isch diss e Zeiche, ass m'r
nyn kann unn ...

MEYER: ..... unn ass m'r au widder nüssflieje kann !

JEAN : Ich bin au gar nitt kumme, fur Ejer scheen’s G’sicht
ze sähn ..... ich will numme d’Kapp hole, wo myn Ka-
merad vorig do hett leje lonn... ich soll se’m bringe!
(Er setzt d’Kapp uff, wo noch uff'm Bodde lejt.)

MEYER (baff): Im Himmel !

JEAN : Nein, nitt in de Himmel, awer in d'Wirtschaft vis-à-

vis... er wart dort uff mich !: à

MEYER: Was sieh ich ? Die Kapp ! Diss G’sicht ! Diss isch
jo ’s nämlich G’sicht wie diss vum Alfred, vun dem un-
g’schliffene Holwel, wo sich vorig by mir vorg’stellt hett!
Wo haw ich denn numme myni Aue g’hett !

JEAN: Kein Wunder, ass ich'm glych ! Ich bin üss’m näm-
liche Ort wie er !

MEYER: Am End noch verwandt mit’m ?

JEAN: Er hett de nämlich Vadder wie ich.

MEYER: Ah so!

JEAN: Unn ich bin’s einzig Kind vun mym Babbe !

MEYER : Haw ich dich verwitscht, dü üssgekochter Spitz-
bue ..... dü farceur ! Jetzt sieh ich hell: Dü hesch
denne ung'howelt unn gewalttätig Alfred g’spielt, fur
ass mir d’Luscht uff e anderer valet-de-chambre vergehn
soll ?

JEAN : Ich kann’s nitt leigle, Herr !

MEYER: Ja, Jean, haltsch denn dü so arich an mir ?

JEAN : Unn wie, Herr!

MEYER: Unn au in mym Elend witt de mich nitt im Stich
lonn ?

JEAN : Was, Elend ? Herr, mir sinn jo rych ! Do steht’s in
d'r Zyttung! (Er gitt im Meyer d’Zyttung, wo uff'm
Disch lejt.) D’« Australisch Auschterebank » isch jo gar
nitt verkracht !

MEYER : Was saasch de do, Jean ! (Läst): « Unsere gestrige
Mitteilung über den Zusammenbruch der « Australischen
Austernbank » beruht auf einer Falschmeldung. Im


-16-

Gegenteil, ihre Aktien sind sogar seit gestern um den
doppelten Wert gestiegen.» (Er fallt uff e Stuehl.) Oh,
ich g’schlaawener Mann ! Jetzt haw ich myn Vermeje
erscht erächt verlore ! Diss verwind ich nitt! Ich habb
jo myni Aktie verbrennt !

JEAN (lacht): Diss wär allerdings jetzt d'r Fall, wenn ich
so e dummer Diener wär, wie Sie vun rächtswäje eine
verdiene dhäte! (Er langt d’Aktie üss’m Sack unn gitt
s’e im Meyer.) Ich habb s’e nämlich noch rächtzyttig
in Sicherheit gebroocht ! Was Sie verbrennt hann, sinn
alti Zyttunge g’sinn !

MEYER: Isch’s mejlich, Jean ! Dü bisch e Prachtsmensch,
e Goldmensch ! Durch dich haw ich nitt numme myn
Geld prima plaziert, nein, dü hesch mir sogar noch myn
ganz Vermeje gerett! Diss vergess ich dir nitt ! Hytt
noch lej ich uff d'r Bank fur dich 100 000 Franke vun
denne Aktie do an! (Er umarmt’ne.)

JEAN : Merci, Patron ! Unn wie steht’s mit d'r Kindigung ?

MEYER: Na, guet, ich b’halt dich in dem Fall nadierlich
widder ..... ich habb mich zuedem so scheen an dich
gewehnt, unn dyner Verstand .....

JEAN : ..... langt fur uns zwei!

MEYER: Awer au eins merik dir fur in Zuekunft unn
nemm’s ze Härze : Ich bin d'r Herr do hinne unn dü dr

Ang’stellt! ’s gält also numme dyner Wille ..... äh, ich will saawe: nitt myner Wille ..... ei, nein, ich mein...
’s gält also numme dyner Wille ..... äh, ich
na, kurz, dü weisch jo schun, wie ich’s mein ! ’s G’sicht

vum Alfred kannsch de mynntwäje b’halte, awer syner

Charakter blyet mir zuem Hüss drüsse !

JEAN (setzt im Meyer d’Däschelskapp bis iwer d’Ohre uff de
Kopf): Odder kurz g’saat : Mir bringe drej Kepf unter
ein Kapp ! No wäre mir schun besser mitnand härmo-
niere !

(D'r Vorhang fallt g’schwind.)

Schluss.