Persone :

1. SCENE.

(D’r M. Alois Has unn d’Mme Caroline Dick sitze
an-e-me Dischel im Vordergrund. D’r Garçon kummt
vun Zytt ze Zytt eryn unn serwiert.)

Alois : Myni lieb Carline, dü kannsch d'r gar nitt vor-
stelle, wie ich mich uff unseri Hyroot fraij !
Weisch, wemm’r syn Læbdesdaa Jungg’sell isch
g’sinn, no brücht m'r numme ze lueje, wieviel
Knepf ass eim am Kleid fæhle, fur jügiere ze
kenne, was e flyssigi Hüssfrau wært isch!

Caroline: Warum hesch de denn no nitt schun
længscht g’hyroot, liewer Alois ?

Alois (fur sich) : Wyll ich noch Geld habb g’hett !
(lütt) : Ho, worum ? Wyll ich arich vorsichtig
bin g’sinn! E Frau hett m'r ball, awer m'r weiss
nie, was fur aani ! Waije dem haw-ich mir au
bis jetzt allewyll mit Patentknepf üss d'r Not

g’holfe. In dir awer, chère Caroline, haw-ich enfin
e Frau g’funde, wo mich glicklich mache kann !

Caroline : Dü witt saawe, wo dich vun de Patentknepf
erleest!

Alois : Gell, jetzert witt dü mich au noch ütze ! Awer
wart numme, wenn mir zwei erscht emool im
Kæschtel hænge ! Drej Wuche sinn by de hytti
moderne Verkehrsmiddel schnell erum. Ich will
d'r no schun zeije, ass ich d’Hosse-n-an habb !

Caroline : Unn ich dir au !

Alois : Très bien ! G’sundheit, Liewi ! Uff e gueti
Zuekunft im heiliche-n-Ehstand ! (Trinkt.)

-6-

Caroline : Numme nitt so gepressiert, Aloisel ! Zuem
Ins-Kæschtel-hænge haw-ich bis jetzt myni Per-
mission noch nitt gænn !

Alois : Wa-a-as ! Hesch de dir ’s am End widder an-
dersch iwerleijt?

Caroline : Diss nitt grad !

Alois : Odder hesch de-n-am End ebbs üsszesetze-n-an
mir ?

Caroline : Hm, was soll ich do saawe !

Alois : Oho ! Ich proteschtier ! Dü krejsch mir ma foi
kaan Trepfele Wyn meh ! — Ja, g’fallt d'r denn
ebbs nitt an mir? Ich habb doch par exemple
kaan Romanbaan !

Caroline : Was sinn denn diss fur Baan ?

Alois : So wie im-e Roman ! ’s erscht gehn s’e-n-
üssenander, unn no « kriegen » s’e sich widder,
diss heisst, se kumme widder z’amme! (Zeijt mit
de Hænd d’Form vun O-Baan.)

Caroline: Dü kaiwe Witzbuckel! — Naan, diss maan
ich nitt.

Alois : Ja, was denn no ?

reg : Hm, ich weiss nitt, wie ich mich üssdrucke
soll !

Alois : Dü bisch au gar kaan Zitron !

Caroline: Alois, heer jetzt enfin mit denne Schnæcke-
dænz uff! Mir welle jetzt emool e’'n-ernscht’s
Wertel mitnand redde! Ich bin næmlich vun
jehere-n-e bissel arich romantisch veranlaat
g’sinn! Weisch, wo ich als Maidel noch in d’hee-
cher Deechterschuele bin gange ...

Alois : Bisch de denn do nitt diermlich worre ?

Caroline: Alois, wenn de jetzt nitt mit dem iwer-
zweriche Gebabbels uffheersch, no...

Alois : Calmier dich, Carline ! Ich habb jo numme
gemaant, ass dü als klaans Düddele so hoch
hesch miehn nuffkrawle !

-7-

Caroline : Also wyddersch im Text! Wo ich also
noch e klaan’s Maidel bin g’sinn unn....

Alois : Diss isch allewæj schun lang here !

Caroline : Was hesch de g’saat ?

Alois : Ich ? Ich habb g’saat, ass de zelldürs allewæj
viell hesch miehn lehre !

Caroline : Diss will ich maane ! Nix als wie prak-
tisch’s Dings! Par exemple Klavierspiele, Singe,
Tennisspiele, Danze! Unn no surtout au Roman-
tik! Oh, d’Romantik!

Alois : Ich kenn s’e ! Ich habb jo schun e ganzi Mas-
sion Romaner gelæse !

Caroline (enthusiastisch) : By mir muess alles ro-
mantisch zuegehn ! Waije dem haw-ich au myne-
n-erscht Mann seli so arich gern g’hett ! Syn ro-
mantisch-martialischer Schnüzer par exemple
isch d'r Schlissel g’sinn, wo ’r alli Frauehærzer

mit uffgemacht hett !

Alois : Ja — ja — bin ich dir denn am End nitt ro-

mantisch genue? Luej mich doch emool genau
an!

Caroline : Loss mich üssredde, Dicker ! Dü dærfsch
nitt bees sinn, wenn ich dir saa, ass mir myn
erschter Mann seli viell küraschierter unn ritter-
licher vor isch kumme als wie dü. Er isch so
e’n-Espèce vun « Prinz von Fürchtenichts und
Tuerecht » g’sinn !

Alois : Also myni Visasch g’fallt d'r ?

Caroline: Nitt iwel!

Alois : Also numme myn Charakter nitt ?

Caroline : Diss haw-ich noch nitt g’saat, denn ich
habb jo bis jetzt noch kaan Bewys vun dym
Kürasch g’sæhne!

Alois : Sell isch wohr ! Ich bin au gar nitt d'r Mann,
wo mit syne guete-n-Eijeschafte kolportiere geht.
Wenn ’s awer druff ankummt, no kann ich au
zeije, ass ich kaan Spitalsupp in de-n-Oodere

-8-

habb! O, wenn ich verzehle wott! Wenn par
exemple d'r Dempsey vun aam Mensch gebatscht
wære kann, no bin gewiss ich’s! Do, gryff emool
myne Bœju! Do sitzt d’Romantik kryzwyes
drinne! Schad, ass nitt grad e Leeb odder d'r
Landru in d'r Næhde-n-isch ! Maansch, wie ich ’s
denne zeije dhæt ! Unn fur dich, Carline, fur dich
gængt ich directement durich ’s Fyer !

Caroline : So hett seller Mann au vor d'r Hochzytt
g’saat. Unn wo ’r no g’hyroot isch e’sinn, hett ’r
sym Wyewele nitt emool üss ’m Kanal e Wasser-
ros g’holt, wo s’e gern g’hett hatt. Unn wo s’e
’ne no an syn Verspreche vun vor d'r Hochzytt
gemahnt hett, hett ’r ganz calme g’saat : « ’s
isch meejlich, ass ich friehjer emool g’saat habb,
ich gængt fur dich durich ’s Fyer — vun Wasser
isch awer ganz b’stimmt nie d’Redd g’sinn ! »

Alois : Naan, naan, ich bin kaan so Wortklüwer.

Wenn ’s druff ankæm, ze gængt ich fur dich du-

rich e Granatræje odder ohne Pass iwer d'Kæh-
ler Bruck, ja, ich dhæt sogar mit d'r Ysebahn
uff Paris fahre ! Diss will doch ma foi viell Kü-
rasch heisse !

Caroline : Oh, dü myn liewer Alois ! Dü bisch myn
dicker, klaaner Held ! Ich habb mich gedrum-
piert in dir ! Jetzt sollsch dü au e gfitzt ’s Schmit-
zel hann fur dyne Kürasch unn — wyll ’s niemes
sieht. (Sie gænn sich e Schmutz.)

Alois : A-a-h ! Wie siess ! Wie gezuckert’s Saccharin!

Gell, Goldamsel, morje dærf ich uns anschlaawe
lonn ? Weisch, ich kenn de Standesbeamt per-
seenlich! Der serwiert uns no viell besser als
wie d’andere hyrootsluschtige Pærle !

Caroline : Myntwæje, cher Alois ! Ich kann ’s jo
schier sælwer nimmi verwarte, bis ass ich dyni
Patentknepf expülsiere kann !

-9-

Alois : Uff diss anne — G’sundheit, Carline ! (Trinke.

Iwerdem geht d’Dier uff, unn d'r M. Sansfaute,
im e’n-elegante Ryttkleid unn e Ryttgert in d'r

Hand, kummt ganz nonchalant eryn, geht am
M. Has durich unn stosst 'm im Durichgehn zue-
fællig mit syne Spore-n-an d’Fiess unn setzt sich,
ohne sich ze-n-exküsiere, an e Disch vis-à-vis.)

Alois (guetmietig daub-witzig) : Ich bin doch kaan
Ross, ass Sie mir d’Spore gænn. — ha-ha-ha !

Sansfaute (hochmietig) : Sie welle sich schynt’s mit
mir in e Conversation ynlonn ?

Alois : Oh, naan ! Ich habb numme so gemaant !

Sansfaute : No quatsche Sie mich au nitt an, denn ich
habb kaan Interesse dran, fur Ihnne zue e paar
Franke-n-Unfallgeld ze verhælfe ! — Garçon !
Une bouteille Carte Blanche ! Mais vite, vite !

François : Ich fliej jo schun, Monsieur ! (G’schwind
ab.)

Caroline (lütt) : Isch diss awer emool e’n-ung’howel-
ter Flejel ! C’est scandaleux !

Sansfaute (ohne grossi Uffrejung) : Wenn Sie Ver-
langes hann, fur mit dem do (droht mit d'r
Ryttgert) Bekanntschaft ze mache, no brüche
Sie sich numme noch wyddersch mit mensche-
æhnliche Teen iwer mich ze-n-unterhalte!
(Langt sich e Zyttung unn læst; d'r Garçon ser-
wiert ’ne-n-unn geht widder ab.)

Caroline (uffgebroocht, awer numme fur de M. Has
b’stimmt): Alois, hesch dùü’s g’heert, was der
Drueli zue uns g’saat hett ? Beleidigt hett’r mich!
Et toi aussi! Unn so ebbs losch dü dir so ruehjich
g’falle ?

Alois (verlæje) : Calmier dich, ma chère! Er wurd’s
nitt so schlimm gemaant hann! So ebbs rutscht
aam emol so erüss!

10 —

Caroline: Ah so! Am End rutscht dir au emool so
ebbs erüss, wenn mir g’hyroot sinn!

Alois: Ei jo, was hett denn diss mit unserer Hyroot
ze dhuen? Odder soll ich jetzt waije so-e-me
harmlose Wertele Krach anfange!

Caroline: Unn diss frœjsch dü mich? Unn harmlosi
Wertele heisch dü diss? Eh bien, merci! Weisch
dü denn gar nitt, was de ze mache hesch, wenn
dyni Frau insültiert wurd?

Alois: Awer dü bisch jo noch gar nitt myni Frau!

Caroline : Gott sej Dank nitt ! Ich kann allewyll noch
myni Demission gænn!

Alois: Awer doch nitt waije so-e-me Dreck!

Caroline: Ah so — Dreck! Glych behaaptsch dü am
End au noch, ass mir der ung’howelt Fitzer Com-
plimenter gemacht hett! Weisch, ich glabb als,
ass de kaan Kürasch hesch, fur denne Grobian
ins Gebætt ze nemme!

Alois: Saa diss nitt! Wenn ich bees wurr, no fericht
ich zeh Mænner nitt!

Caroline: Na, no lang d'r doch diss Birschtel!

Alois: ’s isch jo awer numme-n-aaner, unn no kann
ich au mit’m beschte Wille nitt bees wære!

Caroline: E Hasefuess bisch de, denn schunscht

dhætsch dü ‚wisse, was de ze mache hættsch!

Alois: Ja — was denn?

Caroline: Unn diss muess ich dir ererscht noch
saawe? Dü muehsch denne Fitzer zue’'me Düell
fordere, denne Patentaff mit syne Gaisedærm
an de Baan! By Insültierunge wurd’s allewyll
so gemacht!

Alois: Wa—a—as? Zue’me Düell fordere! Gell, dir
isch’s nitt guet! Naan, naan! Diss gitt’s jetzt
doch nitt ! Ja, worum denn numme-n-au ?

Caroline: Wyll’r dich, am meischte-n-awer mich, wo
ich doch e besseri Dam bin, schwær beleidigt





— 11 —

hett! (Fangt an ze hylle.) Oh, wie bin ich doch
so arich unglicklich !

Alois: Ja, hett’r uns denn daadsæchlich beleidigt?

Caroline: Wenn dü diss nitt begryffe kannsch, no
gehn halt unseri Ehrbegriff unn unseri Wæj
üssenand! Do isch myn erschter Mann seli doch
en-anderer Mann g’sinn! Der hætt üss dem
Müllathlet schun lang G’hackts gemacht! Ich
wott, er dhæt noch læwe!

Alois (fur sich): Ich au! (lütt): Unn uff was soll
ich’ne denn fordere?

Caroline: Uff Revolver naturellement! Diss weiss
ich üss de Romaner, wo ich gelæse habb.

Alois (fur sich): Wenn ich so viell ze saawe hætt
wie nitt, no kæmte mir alli Romaneschryewer
læweslænglich uff Cayenne! (lütt) : Uff Revol-
ver? Ja, saa emool, uff geladeni?

Caroline: Uff was denn schunscht furichti!

Alois (fur sich): Isch denn nitt grad e Blitz ierigs
in d'r Næhde! Mon Dieu! (lütt): Uff Revolver?
Uff geladeni? Ja, saa emool, vun denne, wo so
knelle, wemm’r mit schiesst?

Caroline: Gitt’s denn anderi?

Alois: Do kann mir jo no der Mensch e Loch in
d'Gedærmer schiesse, so ass mir jo kaan Supp
meh im Maawe hebbt!

Caroline: Myni Ehr hett au e Loch!

Alois: Diss macht awer doch nitt weh!

Caroline: Wenn dü kaan Ehrg’fiehl hesch, no haw-
ich’s! Bref, ich verlang vun d'r, ass dü mir diss
Loch in mynere-n-Ehr widder flicksch!

Alois: Liewi, siessi Carline, luej, ich halt nitt viell
vun g’flicktem Dings! Diss isch nix Ganzes unn
nix Halbs! t

Caroline: Denk an d’Villa, wo ich mit in d’Eh bring!

-12-.

Alois: Grad an die denk ich jo! Mon Dieu, mon
Dieu!

Caroline: Denk an d’hundertdœjsig Frænkle, wo ich

uff d'r Bank habb!

Alois: Ich denk jo dran! Ma chère Caroline, awer
muess’s denn sinn? Kannsch dü mich denn nitt
begnadige?

Caroline: Naan ! Ich b’steh druff ! Myne-n-Ehre-
schild loss ich mir nitt vun so-e-me Lackel
verschmiere! Odder mir zwei sinn sini mitenand!

Alois (fur sich): Stærwen-n-odder d’Carline mit
ihrem Geld verliere, diss isch fur mich kaan
Unterschied, denn myn bissel Vermeeje isch ver-
pulvert! (lütt): Bon, Carline, dü sollsch sæhn,
ass ich Kürasch habb! Unn wenn s’e mich no
als doodi Lycht haame bringe, no kannsch dü
uff myne Grabstaan schryewe lonn: « In seiner
Seelennot starb er den Heldentod!»

Caroline: Nitt allewyli glych ’s Schlimmschte denke!

Bring awer jetzt dyni Forderung an! (fur sich):
Ich will doch au emool saawe kenne, ass sich
waije mir zwei Mænner düelliert hann! Oh Ro-
mantik, myn Ideal!

Alois (fur sich): Hoffetlich akzeptiert’r myni For-
derung nitt! (lütt): Carline, jetzt pass emool
uff, wie ich mit dem verfahre dhue — gentle-
manlike! (Steht uff unn geht verschichtert an
de Disch vum M. Sansfaute. D’Conversation, wo
jetzt g’fiehrt wurd, isch nitt fur d’Mme. Caro-
line b’stimmt; sie kann in dere Zytt e Hand-
arweit vornemme unn vun Zytt ze Zytt wunder-
fitzig unn nitt ohne Graddel an de-n-andere Disch
niwergücke.)

Alois : Pardon, Monsieur ! (Huescht, fur de M. Sans-
faute uff sich uffmeriksam ze mache.) Has!
Alois Has isch myn Namme! Sie sinn vorig so

a-13-

frindlich g’sinn, mich ze beleidige unn au die
Dam dort, wo ich in drej Wuche hyroote will
unn wo e Witfrau mit’re Villa unn hundertdœjsig
Frænkle in bar isch! Welle Sie diss noch emool
mache?

Sansfaute: Ja!

Alois: Um ’s Himmelswille nitt! Mir langt schun
diss aante Mool!

Sansfaute: No beleidige Sie myn Scheenheitsg’fiehl
nitt mit Ihrer Gejewart unn verschwinde S’e!

Alois: Sofort! Sie permettiere awer noch aan Se-

kund ! Ich soll Ihnne do myn Visitekærtel ab-
gænn!

Sansfaute: Soll? Wer hett Ihnne denn denne Rote-
Radler-Uffdraa gænn ?

Alois: Myni Frau, wo ich in drej Wuche hyroote will!
Sansfaute : Unn was soll ich mit dem Zettele ? Ich
meecht durich Ihri Bekanntschaft nitt in e
schlæchte Ruef kumme!

Alois: Na, m'r macht’s doch so, wemm’r gern e
Revolver-Düell hann meecht! Ich habb’s schun
so im Kinnes g’sæhn!

Sansfaute (uff aanmool ironisch-frindlich bis zuem
Schluss) : Ah, e Düell-Forderung! Fraid mich!
Ich nemm awer an, ass Sie satisfaktionsfæhig
sinn?

Alois : Gewiss ! Ich bin sogar zue allem fæhig ! Awer
— awer welle Sie denn myni Forderung au
daadsæchlich akzeptiere?

Sansfaute: Awer mit d'r greescht Fraid!

Alois (fur sich): Vun Fraid g’spier ich by mir noch
nix! (lütt): No war also alles fur’s Düell er-
ledigt?

Sansfaute: Oh naan! Do isch ererscht emool myni
Visitekart!

-14-.

Alois (fur sich) : Verdeckel, ich habb schun gemaant,
ass’r ’s vergesst !

Sansfaute: Unn myne Sekundant schick ich morje
zue Ihnne, fur ass’r mit Ihrem alles andere noch
üssmache kann. In Düellsaches bin ich arich
korrekt!

Alois (fur sich): Ich pfyff druff, korrekt iwer de
Hüffe g’schosse ze wære! (lütt): Bon, myn
Sekundaner wurd au parad sinn. Hoffetlich
drucke Sie bym Schiesse e’n-Au zue?

Sansfaute: Allewyll, unn zwar ’s linke!

Alois (fur sich): Alli zwei wær mir liewer! (lütt):
Bon! Sie exküsiere jetzt, ass ich Sie deranschiert

habb!

Sansfaute: Au contraire! ’s hett mich arich g’fraid!

Au plaisir! (fur sich): Alter Idiot, dü sollsch
an mich denke!

Alois (geht widder an syne Disch; unterwæjs fur
sich): Denne fraid numme-n-alles! M’r kennt
jo grad maane, er isch’s, wo doodg’schosse wurd!
Oh, armer, dooder Alois! Dü wursch verschosse,
wyll dü in d’Carline verschosse bisch! (lütt):
Na, chérie, bisch de jetzt zefridde mit mym
Leewekürasch? Bin ich nitt de Winkelried nu-
méro deux?

Caroline: Alois, dü bisch e Held, myn Held! Ich

habb zwar nitt alles verstehn kenne, awer ich
habb g’sæhne, ass Ihr Ejch Ejeri Visitekærtle
gænn hann!

Alois: Ja, denk d'r, er hett myni ma foi akzeptiert!

Caroline: Unn wie kavaliermæssig ass dü dich be-
numme hesch! Ganz romantisch!

Sansfaute: Garçon! Payer! Allons, vite! (Bezahlt
unn geht ohne Bonjour furt.)

Alois: Unn hesch de-n-au g’sæhne, wie ’r z’samme-
geknickt isch, wo ich niwer bin?



-15-

Caroline: Diss nitt grad! Er isch jo noch nitt emool
uffg’stande!

Alois: Na ja, er hett halt vor lütter Angscht nimmi
uffstehn kenne!

Caroline: Awer Kavalier isch’r doch, ass’r uff dyni
Forderung yngange-n-isch!

Alois: Nitt yngehn! Ich hætt'ne no schun dezue
forciert! Weisch, in Düellsaches bin ich arich
korrekt!

Caroline: Wie heisst’r denn? «Gaston Sans-
faute»! Na, wart, dir wære mir dyni
Fæhler schun üsstryewe! Unn Fawrikant
isch’r! Wohrschynt’s so e Kriejsgewinnler odder
Spekülant!

Alois (fur sich): Nix als wie Malchance, denn Spe-
külante schiesse jo selte denæwe! (lütt): Na,
ich wurr’ne schun vun sym Geld erleese! (fur
sich): Odder er noch ehnder mich! Ich maan
jetzt schun, ich hætt e Dutzed Kœjle-n-im Büch!

Caroline : Cher Alois, ich bin stolz druff, ass dü

mich so ritterlich in Schutz nemme dhuesch!

Dü sollsch au e g’fitzt’s Schmitzel hann!

Alois (fur sich): Jo, ’s wurd doch ball ’s letschte
sinn uff dere Welt. (Sie verschmutze sich.)

(Schluss vun d'r 1. Scène.)

2. SCENE.

(’s isch friehj am Morje. Uff-e-me Waldwæj kumme
dr M. Has unn dr M. Emile Fettherz.)

Alois: Also diss wær diss Plætzel, wo ich myne
letschte Schnüfer uff dere bucklichte Welt mache
soll! ’s soll arich g’sund sinn, wemm’r in Gottes
frejer Nadür unn dezue noch friehj am Daa
stærwe dhuet!

-16-

Fettherz: ’s fraid mich numme, ass de noch e guete
Galjehümor hesch!

Alois: Jetzt heert sich doch alles uff! Hümor! Mir
isch’s au contraire ganz liederlich ze Muet! ’s
Hyroote wær mir, glauw-ich, nitt so schwær an-
kumme als wie diss malefizte Düell!

Fettherz: Numme kaan Angscht, mon vieux! Dü
hesch dich jo drej Daa lang im Schiesse træniert!

Alois: Ich bitt dich, heer m'r uff! ’s isch e Wunder,
ass m'r nitt d’Drummelfeller deby geplatzt sinn!
D’r Revolver isch als zyttewyes fyericht heiss
worre! ’s raanschte Drummelfyer isch’s e’sinn!

Fettherz: Isch’s, wie’s will — jetzt heisst’s Kürasch
hann unn sich nitt blamiere!

Alois: Dü hesch guet babble! Stærbsch dü odder
stærb ich? Myn Dood isch Blamasch genue fur
mich!

Fettherz: Denk an d’Madame Caroline, no fallt dir’s
noch emool so lycht!

Alois: Ja, bildsch denn dü dir yn, ass ich zue mym
Plæsier dohere kumme bin! ’s waer ma foi bes-
ser, wenn ich nitt so viell an s’e denke dhæt!
Ja, e-n-Erpressung isch’s, was do vun mir ver-
langt wurd! Ich bring mich noch um ... naan,
naan, diss heisst, ich wurr noch verruckt!

Fettherz: Mir kann so ebbs nitt arrewiere! Ich hy-
root nitt, unn wenn ich’s glych vor hætt!

Alois: Ah, Emile, dü gemahnsch mich do grad an
ebbs! E Teschtament haw-i nitt gross ze mache
g’hett, ich habb awer doch an dich gedenkt: Dü
sollsch d’Carline mit zamt ihrem Hüss unn Geld
hann, wenn ich mit-e-me Loch in d'r Seel nuff
in de Himmel dippel! Versprech mir, ass dü
d’Carline hyroote dhuesch, wenn ich s’e-n-als
myni leddig Witfrau zeruckloss!

Fettherz: Mensch! Undankbarer! Diss isch also d’r
Dank fur myni trej Frindschaft! Liewer will

17 —

ich an dym Platz diss Düell hytt üssfæchte, fur
ass dü d’Madame Caroline hyroote kannsch.

Alois: Naan, diss geht nitt! D’Caroline will mich
jo partout numme no erscht hyroote, wenn ich
mich fur ihri Ehr habb doodschiesse lonn! Oh,
e wunderbari, e grandiosi Romantik!

Fettherz: Armer Frind! (fur sich): Ich glabb myn
Seel, ’s wær besser, wenn’r hytt syn Læwe losst,
als wie wenn’r sich romantisch verhyraschple
dhæt!

Alois: Hoffetlich vergesst d'r Monsieur Sansfaute
’s Kumme!

Fettherz: Na, na, diss glauw-ich jetzt doch nitt!
Weisch, ich ... Attention! Kopf hoch! ’s kummt
ebber! (D’r Dr. Messer unn dr M. Mortier
kumme. Messer draat e Verbandskaschte, Mor-
tier e Revolverlad.)

Dr. Messer: Aha, aan Partej isch schun présent!
Jetzt fæhlt numme noch d’ander, wenn ich ræcht
sieh!

Mortier: Allerdings, zwei Parteje miehn’s s’wen-
nischt sinn! (Allgemaani Begrüessung.)

Alois: Bonjour, Monsieur le Docteur! Hann S’e de
Doodeschynn schun üssg’fillt ?

Dr. Messer: Numme dr Namme fæhlt noch, wenn
ich eræcht sieh! Sie odder d'r ander!

Alois: Ah, Sie, Herr Schiedsrichter! Hoffetlich ver-
saawe-n-Ihri Pischtole-n-im ræchte Moment?

Mortier: Kaan Angscht! Bis jetzt isch noch jeder
zefridde g’sinn, wo mit myne Pischtole dood-

g’schosse-n-isch worre!

Fettherz: Dü dærfsch beruehicht sinn, Alois, d'r
Mortier isch Fachmann uff dem Ge-

biet!

Alois: Ich glabb’s gern! ’s isch jo au e grossi Be-
ruehichung, wemm’r weiss, ass m'r fachmæn-
nisch stærwe dhuet!

-18-

Dr. Messer : So saa ich au allewyll ! Vun myne Clients
isch au noch kaaner schynndood begraawe worre,
wenn ich eræcht sieh!

Alois: No isch jo alles guet! Wenn im Monsieur
Mortier syni Pischtole nitt ganz lange sotte, no

isch jo noch allewyll d'r Herr Dokter do, wo mir

no de Rescht gitt! Na, ich denk myn Læbdes-
daa an myne Dood! Ich glabb, ass noch niemes
mit meh Vorsichtsmassrejle g’storwe-n-isch als
wie ich!

Fettherz: Na also! Was joomersch de denn no?

Alois: Oho, ich wurr mich doch noch bedüre dærfe!

— Sie, Herr Dokter, fur ass ich’s nitt vergess!
Wenn ich dood bin, will ich seziert sinn! Ich
will doch wisse, uff was fur e-n-Art ass mich
d’Kœjel umgebroocht hett!

Dr. Messer: Avec Plaisir, Monsieur Has, wenn ich
eræcht sieh!

Alois: Der fraid sich au! Ich glabb, er kann’s kümm
verwarte, bis ass’r mir in mym Büch erumnuehle
kann!

(D’r M. Sansfaute unn d'r M. Hauser kumme.)

Alois (meh fur sich): Ze-n-isch’r also doch kumme,
der Angschthas! Myni letscht Hoffnung
geht fleete! Læb wohl, Carline! Ich bin füddi!

Hauser: Herr Schiedsrichter, isch alles gerischt?

Mortier: Ja, ’s kann losgehn!

(Mortier unn Messer mache-n-ihri Kæschtle-n-uff
unn præpariere-n-alles.)

Hauser : Gaston, ich kann dich gar nitt kapiere, ass
dü dich iwerhaapt mit so-e-me Mensch düelliere
witt! Luej d'r numme diss Bild an! Wie wenn’r
kaan Knoche-n-im Lyeb hætt! Der bringt dir
kaan Ehr yn!

Sansfaute: Jo, ich versteh’s selwer nitt, worum ich
mich mit dem Hiffele-n-Elend yngelonn habb.
Awer dü weisch jo, ass grad an sellem Daa bym

-19-

Renne myn bescht’s Ross g’stirzt isch; unn do
haw-i no so e Rœjes g’hett, ass ich m'r g’saat
habb, d'r Erscht-Bescht, wo mir hytt krumm
kummt, muess mir’s biesse. Na, unn d'r Erscht-
Bescht isch no halt diss wacklig Stickel Meewel
dort driwe g’sinn!

Hauser : Unn was no, wenn’r dich in synere dicke
Daubheit iwer de Hüffe schiesst ?

Sansfaute: Der mich? Wenn ich dem Unglickswurm
e-n-alte, roschtige Schlittschueh in d’Hand druck,
no maant’r au, er kennt mit schiesse!

Mortier: Alles fini!

Alois: So? Ich habb als gemaant, ’s soll ererscht
losgehn!

Mortier: D’Conditione sinn: finef Schritt Distance
unn pro Kopf aan Schuss! D’r Monsieur Has,
wo sich fur beleidigt bedracht, darf s’erscht
schiesse!

Dr. Messer (fur sich): Diss kann lange fur mich,
wenn aaner exakt træfft!

Mortier: Hann viellycht d’Herre Sekundante-n-ebbs
ynzewende ?

Alois: Ja, ja! Ich will.

Fettherz: Witt dü ’s Müll halte! Do redd ich! —
Naan, ich habb nix ynzewende!

Hauser : Ich au nitt !

Alois (zuem M. Fettherz) : Ich wurr schynnt’s gar
nimmi g’frœjt? Stærbsch dü odder stærb ich?

Fettherz: Diss verstehsch dü nitt! Diss heisst m'r

Ehr!

Alois: Ich bedank mich, wemm’r dran stærbt!

Mortier: Vor allem frœj ich noch emool, ob kaan
Verseehnung in Guetem meh meejlich isch ?

Alois: Doch! Doch! Ich...

Fettherz: Bisch de jetzt ball emool stille! Dü hesch
gar nix mit drynzebabble!

-20-

Alois : Widder emool nitt ! Mir an! Ich bitt dich
awer, saa ja! Ich will liewer uff dere scheene
Welt in Fridde læwe, als wie uff'm Gottsacker
in Fridde schloofe!

Fettherz: Bisch de gebickt, Alois! Denk doch an
d’Madame Caroline!

Alois: Ah so, waije dem brüch ich e Sekundant —
fur ass’r mir scheen hælfe dhuet, fur ass ich
so g’schwind wie meejlich vun dere g’fitzte Welt
abdampf!

Mortier: Does Fettherz, ich pass uff Ihri Ant-
wort!

Fettherz: D’r Monsieur Has nemmt Abstand vum
Düell, wenn sich d'r Monsieur Sansfaute by ihm
exküsiere dhuet!

Alois (fur sich): Diss hett’r nitt schlæcht gemacht!

Ich dhæt’s awer au ohne-n-Exküs mache!

Mortier : Unn Sie, Monsieur Hauser ?

Hauser : Unter kaanere Bedingung ! D’r Monsieur
Sansfaute hett sich noch nie exküsiert!

Alois (fur sich): Baddabing! Do haw-ich jetzert de
Salat! (zuem M. Fettherz): Emile, dü bisch
schuld an mym Dood! Saa s’wennischt im
Schiedsrichter, ass’r mich bym Schiesse vier
Schritt soll vorgehn lonn, denn d'r Monsieur
Sansfaute isch jo numme halb so dick als wie
ich! Ich muess also viell besser ziele-n-als wie
er!

Fettherz: Witt de dich noch meh blamiere?

Mortier: No also los!

(Jeder Sekundant nemmt e Revolver üss d'r Lad,
luejt’ne nooch unn gitt’ne sym Düellant.)

Alois: Revelverle! Mach dyn Sach guet! Glych

d’erscht Kœjel muess treffe — odder au nitt!

Mortier: Jetzt wurd d’Distance abgemesse!

(Messt 5 Schritt ab.)

-21-

Alois (zuem M. Fettherz) : Oh je! Was der fur klaani
Schrittle macht! Dærf ich se nitt mache? E jeder
dhæt zwanzig Mæter lang wære! Do kamm’r
jo noch nitt emool de-n-Arm eræcht grad mache,
wenn der so gyzig messe dhuet!

Fettherz: Sej stille! Er weiss schun, was’r macht!

Alois: Ja, mich hin!

Mortier: So! Welle die Herre jetzt an ihri Plætz
gehn!

Alois (fur sich): ’s fehlt numme noch, ass’r saat:
« Bitte recht freundlich! »

(D’Düellante stelle sich vis-à-vis uff, d’Sekundante
im-e’n-Abstand devun unn d'r Schiedsrichter in d’r
Middle-n-üsswærts.)

Mortier: Wenn ich drej gezehlt habb, no schiesst

d'r Monsieur Has!

Alois: In Gott’s Namme denn! Læb wohl, Carline!

Mortier: Aans! — Zwei! — Drej!

(D’r M. Has nemmt e ganz unmeejlichi Pos yn, zielt

mit’m Revolver viell ze hoch, luejt deby in e ganz

anderi Direktion unn schiesst. D’r M. Sansfaute
steht ruehjich do.)

Mortier: Fini! Ohne Blessüre!

Dr. Messer: Wenn ich eræcht sieh, ze süst d’Kœjel
noch durich d’Luft! Die macht mir kaan Travail
meh!

Fettherz (zuem M. Has): So, jetzt hesch’s! Dü
Kaffer!

Alois: Halt! ’s gælt nitt! D’r Revolver isch krumm!
Drejmool isch Bueweræcht!

Fettherz: Geh, blamier dich nitt noch meh! Erum
isch erum!

Mortier: Attention! D’r Monsieur Sansfaute kummt
dran! Aans! — Zwei! — Drej!

-22-

(D’r M. Has dræhjt, buckt sich unn hüpst riwer
unn niwer unn briehlt deby: «Oh! Oh! Nitt! Nitt!
Nitt schiesse! Halt! Ich ergibb mich! »)

Sansfaute (wo schun gezielt hett, nemmt de Revolver
widder erabb, geht g’schwind uff de M. Has los
unn gitt'm zwei Ohrfeje): Da! Da! Do hann
Sie Satisfaktion! ’s isch mir jo nie yng’falle,
uff Sie ze schiesse! Ich habb numme sæhn

welle, was fur e Held ass Sie sinn!

Hauser : Bravo ! So isch’s eræcht !

(D’r M. Sansfaute wærft de Revolver ins Gras unn

geht mit’m M. Hauser ab.)

Mortier: Halt! Diss isch unvorschriftsmæssig! Ich
proteschtier!

Fettherz: Sofortigi Satisfaktion bis zuer Kampf-
unfæhigkeit!

Alois (wo bis jetzt ganz starr dog’stande-n-isch, ganz
verklært) : Sinn Ihr denn verruckt! Lonn s’e
doch laufe! Ich exküsier’ne-n-alles!

(D’Madame Caroline kummt in dem Moment zwische

de Baim evor.)

Caroline: Isch’s Düell schun fini? Unn dü læbsch
noch, myn dapfer’s Mænnel ! Dü Held ! D’r ander
isch also dood! Wo isch’r? Hann s’e’ne sehun
furtg’spediert?

Dr. Messer: Madame, wenn ich eræcht sieh, ze hett’s
leider kaan Doodi gænn; noch nitt emool e Bles-
sierter! Leider!

Caroline: Was? Ich habb awer doch schiesse heere!
Alois, hesch dü’ne-n-am End nitt getroffe? Odder
isch’r üssgerisse, der Grobian?

Fettherz: Madame, d'r Monsieur Has hett’ne leider
nitt getroffe, awer...

Alois (als noch ganz verklært) : Liewi Carline! Gol-
dichi Carline! Denk dr numme, was d'r Mon-
sieur Sansfaute fur e fynner Mann isch! E

-23-

grossmietiger Mann! E’n-Edelmann! Wo ich’ne
nitt getroffe habb g’hett, no hætt er doch mich
doodschiesse kenne! Nitt? Was macht’r awer!
Er kummt uff mich zue, schlaat mir zwei uff
de Backe unn losst mich nohderd laufe! Unn
deby hatt’r doch grad so guet uff mich schiesse
kenne wie ich uff ihnne! E fynner Mann! E
grossmietiger Mann! E’n-Edelmann!

Carline: Ah so, Monsieur! Unn ich bin e’n-Edelfrau!

(Langt’m zwei Ohrfeje unn geht stolz ab. D’r
M. Has steht bis zuem Schluss versteinert do.)

Fettherz: Diss hesch de jetzt devun, dü Angschthas!

(Langt’m au zwei unn geht ab.)

Mortier: Fi! Fi! Schæmme S’e sich, Sie Hasefuess!

(Langt’'m au zwei unn no ab.)

Dr. Messer: Unn ich — ich schick Ihnne d’Rechnung

am erschte Jænner, wenn ich eræcht sieh! (Ab.)

Alois: Hætt’r mir liewer au zwei gelangt! (fallt ver-

zwyefelt ins Gras unn hyllt): Oh, Carline! Ich
bin verlore ! Ich bin e romantisch’s Opfer
mit Patentknepf!

(Fin.)